Irmahoks - Stoppen met roken dagboek

Ik wil even melden, dat ik toch gestruikeld ben en gezwicht voor de peuk! Sorry...de teller gaat weer op 0 en ik ga op naar de volgende poging, maar nu even niet.

Ik weet dat ik veel mensen teleurstel en in de eerste plaats mezelf. Ik moet eens even goed overdenken wat er toch mis ging....

Heb geen behoefte aan opmerkingen over hoe jammer en stom het wel is....daar ben ik me zeer van bewust...

Rest mij te zeggen...tot de volgende keer ..... ??!!

Ik heb mezelf toch een mooi kado geschonken, omdat ik bijna 1400 sigaretten NIET heb opgestoken: de DVD en het boek: "som i himmelen" (as in heaven).

Wellicht dat een aantal van jullie al opgevallen was, dat ik nogal een Zwedofiel ben...wat betekent dat ik erg veel om Zweden geef. Ik kan me geen geweldiger vakantiebestemming voorstellen. De rust, ruimte, natuur zijn overweldigend, onvoorstelbaar en ik kan hier niet uitleggen hoe heerlijk het daar is. En daar kan ik me niet voorstellen hoe druk en lawaaiig het in ons dichtbevolkte landje is. Totdat we terugkomen..... en elke keer valt het weer zoooo tegen!

Als het zou kunnen, als ik er werk zou kunnen vinden.....dan gingen we er wonen. De woningen zijn er niet duur. Kosten voor levensonderhoud zijn vergelijkbaar met hier.....behalve gedestileerd...maar wij zijn beiden geen grote drinkers, dus da's voor ons geen probleem.

Scandinaviekenners zeggen, dat Noorwegen nog mooier, fijner en leuker is.....maar ik kan het me niet voorstellen. De natuur zal nog overweldigender zijn in de fjorden....maar ik vind het nog zo heerlijk in Zweden, dat we Noorwegen voor later bewaren...als we het in Zweden niet meer leuk vinden. Ondenkbaar op dit moment dus.

Al zo'n 10 jaar gaan we daar op vakantie; waarvan 9 jaar naar hetzelfde plekje....en al 8 jaar zelfs in hetzelfde huisje; niet luxe, maar zo prachtig gelegen. Middenin de bossen, pal aan een meer! 's-Morgens op de veranda met een bakkie koffie, genietend van het uitzicht en de rust, kijken we elkaar dan aan en vragen heel voorzichtig: "heb jij nog plannen voor vandaag?" En gelukkig is vaak het unanieme antwoord..... "als we hier kunnen blijven zitten genieten, hoef ik niet persé ergens heen". Saai?? Nee, beslist niet! Verveelt het niet? Nee, beslist niet!

Elke keer zoeken we naar een andere bestemming in Zweden en elke keer komen we toch weer op "ons" plekkie uit. Twee keer een ander plekje geprobeerd, en zelfs van daaruit reden we naar het bekende plekje. Dan wil je niks anders, heb je nergens anders behoefte aan.

Elanden die in het meer komen drinken of die je tegenkomt op de wandelingen door de omgeving, eekhoorntjes die druk bezig zijn in het bos pal naast je huisje, wolven die je hoort huilen in de omgeving...en je weet niet precies hoever ze weg zijn, herten, het water zo helder dat je de vissen kunt zien zwemmen, een bever druk bezig met zijn burcht, zich niet bewust van jouw fascinatie. Zuivere lucht, prachtige natuur, wat wil een mens nog meer.

Onze zomervakantie 2011 is alvast geboekt, natuurlijk naar Zweden. We kunnen niet wachten!

Ik ben weer gekalmeerd, het niet-roken gaat me weer makkelijk af. Ik ben trots op mezelf!

49 dagen, 21 uur / 998 niet gerookte peuken en op dit moment heb ik de neiging om naar het cafetaria of de benzinepomp te rénnen en een pakje te halen om dat vervolgens achter elkaar op te roken.....! Ik word een beetje gek, lijkt wel.

Gisteren had ik manlief aan de telefoon en hij hoorde al dat ik een grensgevalletje begin te worden; ik balanseer op de dunne grens tussen "nog enigszins normaal kunnen functioneren" en  "kompleet overvraagd worden"....bijna overspannen zijn in mijn geval.

De werkdruk is ontzettend hoog; ik doe mijn eigen baan, maar ook een groot deel van het werk van mijn (ex-)naaste collega. Zij moest op een andere plaats ingezet worden omdat daar dringende zaken direkt geregeld moesten worden. Natuurlijk begrijp ik dat en natuurlijk kan ik tijdelijk best wat extra werk doen zo nu en dan. Nu is echter de zus van onze reiscoordinatrice overleden.....en haar baan moet ook overgenomen worden. Niemand anders binnen de organisatie kan dat....en dus blijf ik over (ik ben tenslotte de voorgangster van haar voorgangster). Dus alle reizen, hotels en taxi's moeten geregeld worden. Onze reiscoordinatrice kan er niets aan doen dat ze om deze reden tijdelijk buiten dienst is......begrijp me goed......en natuurlijk kan ik haar werk er tijdelijk best even bij hebben....maar het is wel lastig bovenop het extra werk dat ik al had....! Tot overmaat van ramp bleek de receptioniste zich vanmorgen ziekgemeld te hebben....! En ....raad je al wie er vervangen mocht/moest?? Natuurlijk begrijp ik dat zij ook ziek kan worden en natuurlijk kan ik haar normaal gesproken best  tijdelijk vervangen, maar NU EVEN NIET!!!!! Niet nóg iets erbij....!!!! Gelukkig waren er 2 collega's bereid om ook even een half uurtje bij te springen, zodat ik verder kon met mijn eigen en mijn extra werkzaamheden en uiteindelijk werd via een uitzendbureau een vervangster voor vandaag geregeld....

Ik vertelde eerder al, dat mijn mannetje weer aan het werk is en het is nog méér wennen dan waar ik al bang voor was. Ik ben een beetje in een gat gevallen; weet niet meer wat ik ook alweer deed toen ik eerder ook doordeweek alleen thuis was. Ik heb nu het gevoel dat ik alleen maar dingen doe die MOETEN.....en er is weinig of geen tijd voor dingen OMDAT ZE LEUK ZIJN. Ik slaap 's-nachts beroerd....word elk uur wel een keer of 2 wakker. Ik hoef de wekker niet te zetten, want rond 5 uur heb ik de slaap uit of kan ik in ieder geval niet meer zó ontspannen dat ik nog even in slaap kan vallen. In de weekeinden is dat minder; dan slaap ik dieper en ontspannener omdat manlief dan thuis is. Dan haal ik de slaap die ik doordeweek tekort kom weer in......en snurk gigantisch......(zegt mijn liefste,.......ik hoor niks!).

Manlief had ook al een beginnetje gemaakt met het inpakken van zaken, die we eigenlijk toch niet gebruiken..... We gaan binnenkort namelijk verhuizen; tenminste....we hebben een woning aangeboden gekregen per 1 maart jl, maar de vorige huurder heeft de woning niet helemaal netjes achtergelaten, waardoor er eerst een aannemer in moet en waarschijnlijk wordt het 1 mei (!!!) voor het huis zo is opgeknapt, dat-ie weer verhuurd kan worden. Ondertussen staan er gezellig in mijn woonkamer 3 stapels ingepakte verhuisdozen. Een superlief gebaar van mijn man, dat hij mij er niet alleen voor wilde laten staan.....maar nu blijkt het inpakken toch wel een beetje voortijdig. UIteindelijk moet het natuurlijk wel gebeuren, maar het is moeilijk om een beetje gezelligheid te creëren in de kamer. En om alles nu weer naar boven te sjouwen....gaat ook wel een beetje ver.

Ik sta op, douchen en tanden poetsen, aankleden, bed opmaken, beestjes eten geven, wandelen met de hondjes, bakkie koffie drinken en naar het werk. Ik kom thuis, geef de hondjes een boterham en laat ze uit, check de mail en doe wat huishoudelijk werk, geef de honden eten, eet zelf, vul de vaatwasser, laat de honden uit, haal de vaatwasser leeg, drink een bakkie koffie en kijk het journaal. Daarna lees ik hier even wat en dan is het weer tijd om te gaan slapen.... De volgende dag draai ik dezelfde riedel. Soms wordt het huishoudelijk werk vervangen door de boodschappen of een boswandeling. Wáár zou ik tijd kunnen máken voor iets leuks?

Erger nog....wat is leuk?? Hobbyspulletjes zijn ingepakt....want die heb ik ruim 5 maanden niet gebruikt, niet nodig gehad want mijn echtgenoot was thuis en dan was het gezellig en hoefde ik mezelf niet zo bezig te houden.  Ik wil niet zeuren en niet zielig overkomen.....maar ik zit er doorheen.....wil niet zaniken, maar moet even stoom afblazen. Het heeft ook geen zin om mijn man een verwijt te maken....het was immers allemaal zo goed bedoeld.....en gelukkig blijft het alweer iets langer licht, waardoor de avonden niet meer zo lang duren.

Zo lang ik gestopt ben met roken, heb ik nog niet zoveel zin in een peuk gehad als nú. Ik hoop dat ik de zin nog even kan weerstaan.....

Mijn man is ruim 5 maanden thuis geweest om te herstellen van een bekkenbreuk. Voor mij betekende dat dat ik heerlijk kon relaxen....niets moest. Manlief nam het hele huishouden over. Het enige dat overbleef voor mij was: het bed verschonen, de ramen zemen en de zaterdagse was. Al het andere werd gedaan. Hij stond 's-morgens op om met de honden te gaan lopen, zette koffie voor ik naar mijn werk ging, maakte mijn brood klaar, zorgde dat hij een bakkie klaarhad als ik 's-middags thuiskwam, zorgde voor het eten en het huishouden dus. Ja, ik heb een schat van een man en ben me daar zéér van bewust. Manlief is internationaal chauffeur en inmiddels weer helemaal hersteld. Afgelopen maandag was het zover...hij mocht weer gaan werken.

De gezondheid van mijn echtgenoot heeft de laatste jaren nogal eens een knauw gekregen; op zijn 35e kreeg hij (nadat er een transportband was losgeschoten, die hij tegen zijn ribbenkast aan kreeg) posttraumatische dystrofie, waarvan hij wonderwel hersteld is. Langdurig ziek thuis geweest. Weer aan het werk, belandde hij met de truck op z'n kant en in Duitsland in een ziekenhuis, waarna weer een langdurige herstelperiode volgde. Door het trauma bleek hij ook suikerziekte te hebben. Weer aan het werk brak hij zijn bekken, toen hij uit de oplegger sprong. Kortom....ik houd zielsveel van mijn man, maar niet zo van zijn baan.....daar ben ik eerlijk gezegd een beetje bang van...

Nu hij weer aan het werk is, word ik een beetje gék van de trek in een peuk! Ik probeer me stelselmatig bezig te houden, bezig te blijven en bezig te zijn..... Ik wil rustig zitten, lekker slapen, uitgerust wakker worden.

Ik slaap wel, maar ben om 5 uur wakker en dan komt de slaap niet meer, dus sta ik maar op, werk mijn ochtendritueel af en ga maar het werk. Ik werk dagelijks 6 uur. Mijn naaste collega is ziek geworden en dus maak ik dagelijks iets meer uurtjes.... En thuisgekomen stap ik weer in de mallemolen van de dagelijkse dingen thuis. Het huishouden moet toch blijven draaien en ik vind het niks om tot de weekenden te wachten. Mannetje is tenslotte de hele week al van huis en ik vind het niet prettig om dan de weekenden vol te stoppen met huishoudelijke dingen. De weekenden zijn voor ons samen...Doordeweek zien we elkaar immers ook al nieft.

Is het zelfmedelijden, stress of rusteloosheid die me ineens (ik ging tenslotte als een tierelier) naar de peuk doet verlangen?? Ik houd nog even vol hoor, maar ineens begrijp ik al die wanhoopskreten van de andere stoppers.....IK WIL OOK!!!!

Maar die 39 dagen wil ik niet zomaar tenietdoen. Volhouden meid...dat je het kán heb je de afgelopen tijd laten zien.... Nu laten zien dat je ook kan doorzetten..... Hellup!!!!

Morgen ben ik dus een maand rookvrij en ik kan écht niet zeggen dat ik het er verschrikkelijk moeilijk mee heb gehad....Natuurlijk waren er momenten, maar nooit heb ik dúrven denken, dat ik die momenten zó makkelijk zou kunnen negeren of laten voorbijgaan.

Stresskip die ik ben/was....steeds maar bezig, altijd maar druk of doende....ik kan nu zomaar op de bank TV zitten kijken zonder een peukkie in mijn hand. En ik zit niet te trillen, niet te snakken, niet op nicotinekauwgom te kauwen of aan een lolly te likken....helemaal niks!

Ben supertrots op mezelf en denk dat ik niemand zo heb verbaasd als mezelf! Ik denk dat het inmiddels geen stoppoging meer is, maar dat ik met een gerust hart kan zeggen, dat ik gestopt ben met roken. Ik ben een ex-roker.

En weet je wat zo raar is?? Al die weken weinig last gehad, maar die verrekte keelpijn van de laatste dagen wil maar niet weg....en ik begin 'm toch een beetje te knijpen....weet wel dat half Nederland geveld is door de griep...maar die heb ik al gehad!!! Het lijkt wel of er een brok in mijn keel zit....niet van emotie...maar een echte, die zich niet laat weghoesten....een beetje een enge...!

't Zal verdikkeme toch niet waar zijn, dat nu ik eindelijk de moed, het geduld en doorzettingsvermogen bij elkaar heb.....er iets engs met me aan de hand is??? Ik weet ook niet hoelang ik moet wachten om naar de huisarts te gaan..... Ben niet zo dokterig, zeg maar. En de laatste keer dat ik hem bezocht voor rugklachten, kreeg ik te horen dat ik terug mocht komen als ik wilde stoppen met roken.... Dat was ver voordat ik het idee opvatte om het nog maar eens een kans te geven....en eigenlijk heb ik mezelf beloofd deze huisarts maar niet meer te bezoeken...

Vond het een beetje een idiote uitspraak van hem....oké, rokers ruiken naar rook.....niet naar roosjes en als je zelf niet rookt, stinkt het. Dat wil ik best toegeven. Maar ik vind niet dat je als hulpverlener dit soort uitspraken mág doen!

Zit dus een beetje met een dilemma.....denk dat ik het nog maar even aanzie met m'n keel. Of zijn er meer stoppers, die na bijna een maand met dit soort keelkalchten rondlopen en verder eigenlijk nergens last van hebben????